سوگنامه مرتضی امیریاسفندقه برای محمدعلی بهمنی؛ قصیدهای در پنجاه و سه بیت

سوگنامه مرتضی امیریاسفندقه برای محمدعلی بهمنی؛ قصیدهای در پنجاه و سه بیت, شاعر و منتقد ادبی مرتضی امیریاسفندقه قصیدهنامهای را در سوگ محمدعلی بهمنی، شاعر و پژوهشگر برجسته ادبیات معاصر، سروده است. این اثر در پنجاه و سه بیت تنظیم شده و برای انتشار در اختیار خبردار از تنسیم قرار گرفته است. متن کامل سوگنامه شاعر شاعر! سلام! قبرِ تو خوب است؟

جای توجای تو قبرِ ساکت و بی سر صدای تو قبر تو همانند قلب تو از شعر روشن است؟گل میکند در آن نَفَسِ واژههای تو؟ آنجا دلت برای خودت تنگ میشود؟یا نه! تهی ست از نَفَسِ تو هوای تو؟ آنجا به احترام تو از جا همه قدسالن بلند میشود آیا به پای تو؟ فرزانگان نُخبه شب دست می زنندآنجا به پاسِ پچ پچ تو برای تو؟ یا نه!

و؟ آیا به نورِ آینه تکثیر میشودشعر بزرگوار تو سپس از فنای تو؟ آیا به نسلِ سپس؛ چنانکه به نسل ماپیوند میزنند تو را شعرهای تو؟

آیا به قرنِ سپس؛ به قرن رباطهاتحویل خواهند داد تو را هوی و های تو؟ دعوت شدی به یک شبِ شعر نگفتنیهدیه چه دادهاند به تو در ازای تو؟ تندیس و سِکٓه و قلم و لوح یادبودهدیه چه دادهاند به تو در بهای تو؟ یا نه! چنانکه باز همیشه به پاسِ شعرهدیه نخواسته دل یک لا قبای تو! یا نه! گرفته هدیه و تقسیم کرده استبا شاعری غریب؛ دلِ جانفدای تو با من فردی نگفت؛ وگرنه به هَلهَلهمن رفته بودم ای تبِ بالا!

اول و آخر تو شاعریشعر است ابتدایِ تو و انتهای تو با مدعی اقامه دعوی نداشتیدعوا نداشت هستی بیادعای تو سال هزار و سیصد و خمپارههای شصتاهواز می بود و شب؛ دلِ سر در هوای تو گفتی ندیده است فردی گریه مرایادش به خیر در شبِ می؛ هایهای تو یادش به خیر زمزم می در شب جنوبیادش به خیر پچ پچ بیریای تو گفتی صفای آنکه ندیده مرا تا این مدتگفتم صفای آنکه ببیند صفای تو خواندم شکسته بسته دو بیت از قصیدهایگفتی بقایِ شعر تو!

گفتم بقای تو یادش به خیر زخمیِ سوگ وطن؛ خرابدر خلوت خُلینه شب؛ وای وای تو آن شب که در حوالی مغرب؛ قدح شکفتیادش به خیر میکده پارسای تو! باور نکردنیست ولی بیاحتیاطیادش به خیر عَربده بر ملای تو!

یادش به خیر شانه تو گریههای منیادش به خیر شانه من گریههای تو ماه مبارکی که رساندم به عید فطرسی روز در هوای تو با ربنای تو زخم آنچنان زدند که…اما دم تو گرم!منجر نشد به نفرت و نفرین دعای تو سرشار زندگی؛ نفسِ مرگ را بریدسر در هوایِ شب؛ غزلِ بیهوای تو مشتی ترانه؛ یک دو سه کوزه غزل؛ همه!چیزی جز این نبوده است عطا و لقای تو افزوده است و از نَفَس خویش کاستهستسرخوش؛ به شعر پارسی اما عطای تو کاخی در ارتفاع؛ پی افکندهای به نظمبشکوه باد کُنگِره سَرسَرای تو کاخِ بلندِ کوخِ غزلهایِ خاکیتبادا که برقرار بماند بنای تو نیمایی است روح تو؛ جسمت غزل؛ چه خوب!تلفیق این دو چهره؛ به نقش و نمای تو شعر سپید حرف هایای اما سیاه نهاجرای نظم می بود همیشه ادای تو یک ذره از عنایت تو کم نشد به شعرخوبا!

رار کردهام دو سه تا را به پای تو تکرار من! تغافل من! آه!

بگذریماین چامه نیست؛ تعزیتت را سزای تو قرن نیامده به تو تعظیم میکندسَر در بیاورد اگر از ماجرای تو از هر طرف نرفته؛ به تنگنا میرسداما؛ نه در کرانه باز فضای تو احتمالا زد و دلی که به دنیا نیامدهبر سَر گرفت؛ بیرقِ بانگِ رسای تو ماهی شدی و راهیِ دریایِ بیکراندر آبرُفتِ خاک؛ شگفتا!

شنای تو دریاچه را به خاک سپردند رودهادریا چهای ست در قفسِ خاکجای تو جایی نرفتهام که تو آنجا نبودهایپیچیده در سراسرِ میهن صدای تو وردِ زبان پیر و جوانِ وطن شدیایران؛ پُر است از تو و خالیست جای تو امسال؛ بی تو؛ سرد؛ چه پاییزِ قرمزی!آوارِ غربت است؛ خزان در عزای تو شاعر! سلام! قبرِ تو خوب است؟ جای من!شاعر! سلام! آه! بمیرم برای تو…