معرفی خطرناک‌ترین بیماری‌های خودایمنی از گریوز تا لوپوس

معرفی خطرناک‌ترین بیماری‌های خودایمنی از گریوز تا لوپوس

بیماری‌های خودایمنی به عارضه‌هایی گفته می‌شود که در آن‌ها سیستم ایمنی به‌صورت نادرست به اندام‌ها و بافت‌های داخلی بدن حمله می‌کند و می‌تواند عوارض جدی و نامطلوبی را به همراه داشته باشد.

تاکنون بیماری‌های متعددی شناسایی شده‌اند که عامل ابتلا به آن‌ها سیستم ایمنی بدن است؛ برخی تنها علائم آزاردهنده دارند و برخی دیگر بسیار خطرناک محسوب می‌شوند. در ادامه به معرفی خطرناک‌ترین این بیماری‌ها می‌پردازیم.

بیماری‌های خودایمنی چیست؟

سیستم ایمنی یکی از حیاتی‌ترین بخش‌های بدن است که در شرایط اضطراری، هنگام ورود ویروس‌ها یا باک‌تری‌ها، سد دفاعی قوی‌ای تشکیل می‌دهد تا این عوامل را از بین ببرد. در افراد سالم، سیستم ایمنی به‌راحتی نیرو‌های مهاجم را از سلول‌های بدن تشخیص می‌دهد؛ اما وقتی این سیستم به‌اشتباه اندام‌های بدن را مهاجم شناسایی و به آن‌ها حمله کند، فرد به بیماری خودایمنی مبتلا می‌شود.

در برخی بیماری‌های خودایمنی سیستم ایمنی به تمام اندام‌های داخلی حمله می‌کند و در برخی تنها یک یا چند بخش را هدف قرار می‌دهد. تأثیر این بیماری‌ها بر کارکرد بدن متفاوت است و گاهی بسیار خطرناک می‌باشند؛ به همین دلیل شناخت خطرناک‌ترین آن‌ها اهمیت دارد.

خطرناک ترین بیماری های خودایمنی کدامند؟

بیماری گریوز از خطرناک‌ترین بیماری‌های خودایمنی

گریوز از جمله بیماری‌هایی است که ناشی از حمله نادرست سیستم ایمنی به بخش خاصی از بدن به وجود می‌آید. این بیماری با نام گوا‌تر یا گوا‌تر مولتی‌نودولار توکسیک نیز شناخته می‌شود.

در این بیماری، سیستم ایمنی بر غده تیروئید تأثیر می‌گذارد که نقش مهمی در گردش خون و متابولیسم بدن دارد. فعالیت بیش از حد تیروئید عامل ایجاد بیماری گریوز می‌شود. افزایش ترشح هورمون‌های تیروئیدی می‌تواند اثرات نامطلوبی بر اندام‌های حیاتی بدن بگذارد و به همین دلیل به عنوان یکی از خطرناک‌ترین بیماری‌های خودایمنی شناخته می‌شود.

از مهم‌ترین عوارض گریوز می‌توان به مشکلات پوستی، تغییرات در سیستم گوارشی، بیماری قلبی، علائم عصبی، پرتلاشی تیروئید و بیماری چشم (اپتالموپاتی) اشاره کرد.

بیماری خودایمنی می‌وکاردیت سلول‌های ژانت

می‌وکاردیت سلول‌های ژانت از دیگر بیماری‌های خودایمنی خطرناک است که در آن سیستم ایمنی بر می‌وکارد، یکی از عضله‌های قلب، تأثیر می‌گذارد. این عارضه از کشنده‌ترین بیماری‌های ناشی از کارکرد نادرست سیستم ایمنی شناخته می‌شود.

می‌وکاردیت سلول‌های ژانت با علائم اولیه‌ای نظیر ورم مچ پا، ورم قفسه سینه، تنگی نفس، علائم شبه‌انفارکتوس و خستگی همیشگی شناسایی می‌شود. در این بیماری سیستم ایمی می‌تواند با تخریب می‌وکارد بر کارکرد کلی قلب تأثیر منفی بگذارد و باعث تشکیل سلول‌های ژانت در قلب شود که نوعی پاسخ دفاعی محسوب می‌شوند و در صورت زیاد شدن بر کارکرد قلب تأثیر منفی می‌گذارند.

بیماری گرانولوماتوز وگنر

یکی دیگر از بیماری‌های خودایمنی و بی‌شک نادر، گرانولوماتوز وگنر است که به اختصار وگنر نیز نامیده می‌شود. این عارضه معمولا رگ‌های خونی کوچک و متوسط بدن را دچار می‌کند و باعث عدم‌خون‌رسانی به برخی اندام‌ها می‌شود؛ به همین دلیل می‌تواند عوارض جدی داشته باشد.

این بیماری در دیواره‌های عروق کوچک الت‌هاب‌هایی راه می‌اندازد که بسیار خطرناک هستند و گردش خون را با مشکل مواجه می‌کنند. وگنر معمولا در بخش‌هایی نظیر رگ‌های خونی بینی، گلو، ریه‌ها، سینوس‌ها و کلیه تشکیل می‌شود.

این بیماری در مراحل اولیه خود را مشابه عفونت‌های ویروسی نشان می‌دهد؛ اما با پیشرفت بیماری و تشکیل گرانولوم‌ها در بافت و عروق گوناگون، بیمار علائم شدید‌تری را مشاهده می‌کند. از علائم آن می‌توان به علائم تنفسی، ادراری و چشمی نظیر تنگی نفس، سرفه با خلط خونی، زخم‌های پوستی، کبودی، خستگی، خون در ادرار و بی‌حسی اندام‌ها اشاره کرد. همچنین اختلال کلیوی، اختلال مفصل و اختلالات عصبی از دیگر عوارض است.

بیماری خودایمنی آدیسون

از دیگر بیماری‌های خودایمنی و خطرناک که می‌تواند آسیب‌های جدی برای فرد مبتلا داشته باشد، بیماری آدیسون است. این بیماری در دسته عارضه‌های نادر قرار دارد و معمولا تعداد کمی از افراد را مبتلا می‌کند.

آدیسون به‌صورت مستقیم بر غدد آدرنال که در بالای کلیه‌ها قرار دارند تأثیر می‌گذارد. سیستم ایمنی این غدد را غیر‌طبیعی شناسایی و به آن‌ها حمله می‌کند. غدد فوق‌کلیوی نقش مهمی در بدن دارند و هورمون‌هایی نظیر کورتیزول، آدرنالین و آلدوس‌ترون ترشح می‌کنند که وظایفی نظیر تنظیم فشار خون و واکنش به استرس را برعهده دارند. در صورت ابتلا به آدیسون، این غدد کم‌کار شده و نتایج نامطلوبی در بدن ایجاد می‌کنند.

از مهم‌ترین علائم آدیسون می‌توان به تیرگی پوست، خستگی و ضعف عضلات، تغییر رنگ پوست، اختلالات عصبی، مشکلات گوارشی و ناهنجاری در تعادل الک‌ترولیتی اشاره کرد.

بیماری خودایمنی لوپوس

از دیگر بیماری‌های خودایمنی که در صورت درمان نکردن در موقع، اثرات جدی باقی می‌گذارد، لوپوس است. این بیماری بخش‌های مختلفی نظیر پوست، ریه‌ها، مفاصل، مغز، عروق و کلیه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

با توجه به اینکه علائم لوپوس شباهت زیادی به بیماری‌های دیگر دارد، تشخیص این عارضه معمولا دشوار است. از شایع‌ترین علائم آن می‌توان به بثورات پوستی با حالت پروانه‌ای اشاره کرد.

لوپوس مشابه بسیاری از بیماری‌های خودایمنی درمان قطعی ندارد؛ اما تشخیص و کنترل به‌موقع می‌تواند از بروز عوارض در اندام‌های گوناگون نظیر مشکلات قلبی و عروقی، درگیری ریه‌ها و اختلال کارکرد مغز جلوگیری کند. به همین دلیل با مشاهده اولین علائم باید به پزشک مراجعه کرد.

از رایج‌ترین علائم این بیماری می‌توان به تب، خستگی، بی‌اشت‌هایی، کاهش وزن، درد و تورم مفاصل، آرتریت گذرا، حساسیت به نور، بثورات پروانه‌ای روی پوست، زخم دهانی، لکه‌های قرمز و ریزش مو اشاره کرد.

جمع‌بندی

بیماری‌های خودایمنی عارضه‌هایی هستند که در آن‌ها سیستم ایمنی بدن برخی اندام‌ها را بیگانه می‌داند و به آن‌ها حمله می‌کند. برخی از این عارضه‌ها نظیر گریوز، آدیسون، لوپوس، گرانولوماتوز وگنر و می‌وکاردیت سلول‌های ژانت می‌توانند بسیار خطرناک باشند.